geschiedenis KJ-01

KARATE GESCHIEDENIS & STAMBOOMGrofweg kunnen we stellen dat het moderne KaraTe van oorsprong uit 3 basis-stijlen komen (als je over stijlen mag spreken)We gaan zo ver mogelijk terug in de tijd.....Alhoewel vrijwel elk Oosters volk en land een eigen gevechtstechniek ontwikkelde, is het KaraTe het meest verbonden met een variatie uit de grote verscheidenheid aan vechtmethodes die zich in China ontwikkelden, namelijk het: ShaoLinTsu methode van boksen (KemPo). ShaoLinTsu is een oud Boedhistenklooster op de Haa-shan, een berg aan de benedenloop van de Yangtze rivier. Sinds de Wei-periode (356-580) is de plaats beroemd om de fysische en geestelijke opleiding voor priesters. Het "uitvinden" of uitwerken van de ShaoLinTsu vuisttechniek wordt toegeschreven aan de Indiasche Yogi Bodhidharma (470 - 534, die in China, Pu Tai Ta Mo en in Japan, Daruma Daishi word genoemd) die in de 5de eeuw naar China kwam. Hij was de 28e Indiase patriarch en werd naar China gestuurd om daar de leer te verspreiden. Hij kwam daar aan rond 520, maar werd niet echt geestdriftig onthaald. Daarop trok hij zich terug in het Shaolin klooster op de berg Sung in de buurt van Loyang. Omdat de monniken steeds in slaap vielen tijdens zijn strenge leer, leerde hij hun oefeningen om hun energiepeil op niveau te houden. Die oefeningen ontwikkelden zich tot wat wij vandaag kennen als kung fu en zijn gebaseerd op het Qi Gong dat toen reeds eeuwen bestond in China. Zijn persoonlijke strijd tegen een verloederd en formalistisch Boedhisme resulteerde in een basisleer die later in Japan "Zen" zou worden genoemd.Karate is, net als zo veel aspekten in Japan, in wezen niet van Japanse bodem.Het is door handel en visserij via Okinawa afkomstig van oud-Chinese boksstijlen. Okinawa is één van de eilanden van de Ryu Kyu eilanden. Dit is een eilandengroep tussen China en Japan. Tot de 15e eeuw was het verdeeld in drie koninkrijken: Chûzan, Hokuzan en Nanzan en schatplichtig aan de Chinese Ming dynastie Koning Shô Hashi (1371-1439) van Chûzan verenigde ze in het Ryukyu koninkrijk. Deze koning zorgt voor een periode aan van grote ontwikkeling, diplomatieke relaties werden aangeknoopt rnet China, Korea en Japan en handelsbetrekkingen met Arabië, Java, Sumatra en Malakka. Op dit moment deden de invloeden van verschillende krijgskunsten van deze landen zijn intrede. Hierop volgd het verbod op wapens, om de vrede te bewaren. Niemand, ook de Samurai niet, mochten nog wapens dragen. In 1611 werd Okinawa ingelijfd bij Japan.Ondanks het verbod van koning Shô Hashi bleven de Okinawanen hun technieken onderhouden. Zij het dan nu zonder wapens, maar waarbij ze de handen en armen als zwaarden en speren gebruikten. Dit systeem welke "Te" of "Ti" genoemd werd, werd in het geheim beoefend en van vader op zoon overgedragen. "Te" of "Ti", verwijst naar hand. In 1611 na de inlijving bij Japan kwam er een nieuwe wapenloze periode. Al van in 1372 onderhield Okinawa zeer goede handelsbetrekkingen met China. Het ligt dus voor de hand dat er ook Shaolin monniken actief waren in Okinawa en dat zij met hun Ch'uan Fa of Kempo (= Chinees boksen) het Okinawa Te beïnvloed hebben. Door de Chinese invloeden ontstond het ToTe ook Okinawa T genoemd. Ook werd de naam Tang hand of Chinese hand gebruikt. Tang verwijst naar de Chinese Tang dynastie. Na inlijving door de Satsuma clan kwam Okinawa onder Japans gezag. De "Tang" hand of Chinese hand werd door de Japaners uitgesproken als Kara Te. In het begin van de 17e eeuw werd Okinawa door de Japanners overvallen en verslagen. Onder het Japanse bewind kon men geen krijgservaring opdoen in Okinawa. Wapens waren verboden evenals alle krijgskunsten. In 1669 werd zelfs de produktie van ceremoniële zwaarden stopgezet. Daarop begonnen geïmproviseerde wapens te verschijnen, de boeren ontdekte de kracht van de Kama, Tonfa, Sai, etc. En de vissers hadden de Oar, Tinbe, etc. Ook het ongewapend vechten kreeg hele duidelijke Okinawaanse trekken. Deze methode werd bekend onder de naam "Te" dat hand betekent en het belangrijkste wapen is in het ongewapend gevecht. In de 18e eeuw kwam karate op Okinawa sterk tot ontwikkeling en dat vooral in drie dorpen: Shuri - Naha en Tomari. Hun stijlen werden respectievelijk Shuri-Te, Naha-Te en Tomari-Te genoemd. De voornaamste onwikkelaar van KaraTe in de 18e eeuw en de vader van de Okinawaanse karate was:Kanga Sakukawa (1733 - 1815)De voornaamste onwikkelaar van KaraTe in de 18e eeuw en de vader van de Okinawaanse KaraTe was: Kanga Sakukawa (1733 - 1815) In 1750 ging hij studeren bij de Okinawaanse Monnik Peichin Takahara. Deze raade hem echter na 6 jaar aan om te gaan studeren bij Kusanku of Kwang Shang Fu. Kusanku had Ch'uan Fa geleerd van een Shaolin monnik en werd in 1756 naar Okinawa gestuurd als ambasadeur van de Chinese Qing dynastie. Hij verbleef in Kanemura dichtbij Naha. Sakukawa trainde 6 jaar onder Kusanku en ontwikkelde na diens dood in 1762 de Kata Kusanku (ook wel "Kanku") bij wijze van eerbetoon.Naarmate de vaardigheid van het Okinawa Te toenam, werden wedstrijden tegen Japanse teams georganiseerd. Dit had als voornaamste doel het verbeteren van de lichaamsconditie van de dienstplichtigen uit Okinawa. Op een goede dag kwam een oplettende Japanse arts erachter, dat bepaalde dienstplichtigen uit Okinawa een uitstekende conditie hadden. Dit werd toegeschreven aan de Te-oefening. Hier was de Japanse regering zo van onder de indruk, dat ze toestemming verleende te op te nemen in het gymnastiekprogramma van de scholen op Okinawa. De naam KaraTe Jitsu werd gekozen om het woord "Te" te vervangen. Ze kozen er een Chinees letterteken voor dat de Tang dynastie voorstelde, waarvan de ideeën waren afgeleid die aan "Te" ten grondslag lagen. Dit karakter werd oorspronkelijk als "To" uitgesproken, maar is in Japan als Kara bekend. Aan dat Kara werd de uitgang "Te" toegevoegd, het originele ideogram voor het Okinawaanse Te. Het Karakter Jitsu werd gekozen omdat dit kunst betekent. Karate Jitsu betekent zoiets als "Chinese Vuist-kunst". Door de keuze van dit woord geven zij blijk van respect voor de drie culturen, namelijk de Chinese (Kara), hun eigen (Te) en de Japanse (Jitsu).Sokon Matsumura (1809 - 1901)De meest bekende leerling van Sakukawa, was Sokon Matsumura (1809-1901) Hij ontwikkelde de Shorin Ryu KaraTe, welke een mengeling is van zowel elementen uit het NahaTe als uit het TomariTe. Matsumura trad in 1816 in dienst van de Okinawaanse koninklijke Sho familie en werd de persoonlijke instructeur en body guard van koning Sho Ko. Onder zijn belangrijkste leerlingen waren: Anko Asato - Anko Itosu - Choyu Motobu - Motobu Choki - Kentsu Yabu - Chotoku Kyan - enz...Anko Itosu (1831 - 1915)Eén van de bekendste leerlingen van Matsumura was Anko Itosu (1831 - 1915). Wordt door velen gezien als de vader van het moderne KaraTe. Samen met Anko Asato was hij de belangrijkste leraar van Gichin Funakoshi. Hij was secretaris van de laatste RyuKyu koning. In 1901 introduceerde hij als eerste karate opleidingen in de scholen van Okinawa. In 1905 ontwikkelde hij de systematische trainingsmethode die men vandaag nog steeds toepast in KaraTe. Hij creëerde de Pinan Kata (Heian in het Japans).Kanryo Higashionna (1853-1915)De oorsprong van Goju Ryu voert ons terug naar een man genaamd Kanryo Higashionna, die leefde van 1853 tot 1915. Hij wordt nog steeds beschouwd als een van de grootste en belangrijkste karate grootmeesters van Okinawa. Hij werd geboren te Nishimura Naha en was de vierde zoon van Kanyo Higashionna. Hoewel Goju Ryu zijn naam dankt aan Chojun Miyagi blijkt het zijn leraar, Kanryo Higashionna, te zijn geweest die de feitelijke basis voor de stijl legde. Uit de periode van Kanryo Higashionna is weinig op schrift gesteld en er zijn dan ook meerdere versies van zijn levensverhaal, waarbij onder andere onzekerheid bestaat over de jaartallen. Gedurende zijn jeugd heeft hij getraind onder leiding van Aragaki Chikudoun Pechin Seisho, maar door zijn sterke verlangen om in China het gongfu rechtstreeks te leren, werd hij door Aragaki Sensei geïntroduceerd aan een andere expert in de gevechtskunsten, Kojo Taite genaamd. Door hem en een vriend van de familie, Yoshimura Uden Chomei, vertrok hij uiteindelijk in 1868 naar China. Het is zeer aannemelijk dat Kanryo Higashionna de trainingspartner werd van een jonge man met de bijnaam 'Ryuru', beter bekend als Xie Chongxiang. De bijnaam verkreeg hij door zijn enorme talent voor GongFu (Wushu). Ofschoon hij een jaar ouder was dan Kanryo Higashionna werd hij, zo de traditie voorschreef, door Higashionna Sensei 'Ryuruko', grote of oudere broer genoemd. Ko, als achtervoegsel, betekent zoiets als grote of oudere broer. Xie Chongxiang beoefende het White Crane Gongfu, maar combineerde deze met zijn eigen ondervindingen, daar hij ook bekend was met andere gevechtsstijlen en noemde deze, Whooping Crane. Hij zou later in 1883 in Fuzhou een school openen waar hij Quanfa, in het Japans KemPo, zou onderwijzen. Deze Fukien witte kraanvogelstijl vertoont sterke overeenkomsten met een van de stijlen uit de orthodoxe Fukien Shaolinstijl 'Ngo Cho Kun', de vijf voorouder vuist. Bij deze stijl(en) wordt als basis nog steeds de Kata 'Saam Chin' beoefend die qua principe en uitvoering (met open handen) gelijk is aan de kata Sanchin, die de basis vormt van het Goju Ryu. Bovendien is de betekenis van beide Kata identiek, namelijk: 'Drie Gevechten' of 'Drie Conflicten'. Daarnaast zijn er ook overeenkomsten met de technieken uit deze kraanvogelstijl. Daarbij kan nog op een etymologische overeenkomst worden gewezen,namelijk Hanshi Gogen Yamaguchi vermeldt in zijn boek 'Karate,Goju Ryu By The Cat' de invloed van het Chinese Chugoku. De afzonderlijke lettergrepen kunnen wijzen op het 'Ngo Cho Kun' = vergelijk Japans 'Chun Go Ku '. Als overeenkomst met het Wing Chun Gongfu, met name de pushing/sticking-hands methode (Chi Sao), is de trainingsmethode Kakie/Kakete kitae uit het GoJu Ryu KaraTe Do. Overeenkomsten met de zuidelijke 'Tang Lan' stijl zijn de circulaire blokkeringen, zoals b.v. de mawashi uke. Het Tai Chi Chuan besteedt zeer veel aandacht aan een juiste ademhaling, ter begeleiding van bewegingen en ter stimulering van interne organen, hetgeen ook in het Goju ryu karate-do een belangrijke rol speelt bij de 'Ibuki No Ho' (training van verschillende methodes van ademhaling). Een ademhalingsmethode die ook ontleend zou kunnen zijn aan het Qi Gong (Chinees: Qi = Japans: Ki), dit om de vitaliteit of intensiteit te ontwikkelen die ontspringt vanuit het 'Seika No Itten', het centrum van de Hara (onderbuik), ook wel 'TanDen' genoemd. Of Kanryo Higashionna inderdaad in al de genoemde stijlen les heeft gehad zal wellicht een open vraag blijven, maar gezien zijn langdurig verblijf in China heeft hij daarvoor ruimschoots de tijd gehad. In China is het in de krijgstraditie gebruikelijk geweest om een tweedeling te maken in de harde, ofwel externe stijlen,waar de uiterlijke vorm centraal staat en de zachte, ofwel interne stijlen,waar de ontwikkeling van Qi (Ki) centraal staat. Men spreekt ook wel van buiten school (Boeddhistisch) en van binnen school (Taoïstisch), ofwel Wai Chia en Nei Chia. Volgens de bronnen heeft Kanryo Higashionna dus zowel de harde, externe, stijlen alswel de zachte, interne, stijlen beoefend. In de meest genoemde stijl die hij zou hebben beoefend, de Fukien White Crane,zitten zowel harde als zachte principes. Uit voorafgaande valt dus de tegenstelling hard-zacht (Go-Ju) af te leiden, hetgeen de basis vormt van het Goju Ryu KaraTeDo.Gichin Funakoshi (1868 - 1957)Eén van de bekendste KaraTeKa ter wereld was Gichin Funakoshi (1868 - 1957). Gichin Funakoshi werd geboren in Shuri, een dorp in Okinawa, een eiland bij Japan. Toen hijnog erg jong was, werd hij al getraind door 2 beroemde meesters uit die tijd. Elk van de 2leidde hem op in een andere vechtkunst uit Okinawa. Van Yatsune Azato, leerde hij Shuri-Te.Van Yatsune Itosu leerde hij Naha-Te. Na lange tijd zou het de menging van deze 2 kunstenzijn, met invloeden van het KenDo, die Funakoshi tot KaraTe smeedde. Hij bracht het KaraTe naar Japan in 1922 en stichtte de Shotokan stijl. Shoto was zijn dichters-naam en betekent: wind door de pijnbomen. Kan betekent 'hal'. Funakoshi verandere de naamKaraTe van "Chinese" hand naar 'Lege' hand. Toen Funakoshi naar het Japanse vasteland trokom daar KaraTe te introduceren, lag het daar niet zo goed om het begrip KaraTe te gebruikenin de betekenis van Tang of Chinese hand. Dit vooral gezien de vijandige betrekkingen tussenChina en Japan in die tijd.

Volgende pagina

Keizer Hiro HitoDe Japanners troffen in het KaraTe veel elementen aan, die hun militaire macht konden vergroten. Kroonprins Hirohito woonde in Okinawa een demonstratie bij en raakte hiervan zo onder de indruk, dat zijn verslag aanleiding vormde tot een grondige bestudering van deze vechtwijze in Japan. In 1921 gaat de Japanse Keizerlijke vloot aan wal in Okinawa, met aan boord de kroonprins en latere keizer van Japan, Hiro Hito. Op aanraden van kapitein Norikazu Kanna woont hij een KaraTe demonstratie bij van Gichin Funakoshi, leerling van Anko Itosu. Later zal Funakoshi gevraagd worden naar Japan te gaan om daar KaraTe te introduceren.In 1922 nodigde het Japanse ministerie voor onderwijs een KaraTe Jitsu expert uit om een demonstratie te geven. De goed opgeleide, Gichin Funakoshi (1869-1957), gaf een aantal indrukwekkende demonstraties, voornamelijk aan de Japanse universiteiten. In 1924 had Funakoshi, die grote overredingskracht had, duidelijk aangetoond dat het wenselijk zou zijn om KaraTe Jitsu als vast onderdeel van de lichamelijke oefeningen op te nemen. De Keio universiteit van Tokio was de eerste Japanse universiteit die het systeem officieel invoerde door een Dojo te organiseren. De Tokio, Shoka, Waseda en Hosei universiteit volgden dit voorbeeld en door deze steun duurde het niet lang of KaraTe Jitsu werd zo populair dat het in Japan meer leden telde dan in Okinawa. Funakoshi's monopoliepositie bleef niet lang onaangetast. Omstreeks 1930 introduceerde Manubi, een andere beroemde meester uit Okinawa zijn stijl in Osaka. Funakoshi en Manubi hadden beide les gehad van Itosu. Later gingen zij bij andere Te-meesters in de leer: Funakoshi bij Azato en Mabuni bij Higaonna. Zij werden zelf leraren en elk ging zijn weg waarbij ze een persoonlijke stijl ontwikkelden, Funakoshi de ShotoKan en Mabuni de ShitoRyu. Door de afwezigheid van Funakoshi werd Ghogun Miyagi de leider van het KaraTe Jutsu op Okinawa. Ook hij had les gehad van Higaonna, maar had ook een eigen stijl ontwikkeld, die sterk op de ShitoRyu leek. Omstreeks 1932 hadden alle Japanse universiteiten Dojo voor de beoefening van KaraTe Jitsu, en vanaf dat moment werd de term KaraTe Jitsu afgekort tot KaraTeIn Japan schreef Funakoshi het eerste boek ooit over Karate “Ryokyu Kempo: Karate”. Het boek werd ontworpen en ingetekend door Hoan Kosugi, de eerder genoemde schilder. Van hem zegt men ook dat hij het symbool van Shotokan, de tijger, heeft ontworpen. 4 Jaar later werd het boek opnieuw uitgebracht onder de titel “Renten Goshin KaraTe-Jitsu”. In 1935 werd het eerste boek geschreven dat over Karate puur als technieksport ging, genaamd “KaraTe-Do KyoHan”.De leer van het Shotokan KaraTe Do:- Kihon- Ippon KumiTe- Jiyu Ippon KumiTe- Sanbon & Gohon KumiTe- Kata: Taikyoku-Shodan, -Nidan & -Sandan Heian-Shodan, -Nidan, -Sandan, -Yondan & -Godan Tekki-Shodan, -Nidan & -Sandan Bassai-Dai & -Sho Kanku -Dai & -Sho Jitte Hangetsu Empi Gankaku Jion Chinte Unsu Soshin NijuShiho GojuShiho-Sho & -Dai Meikyo Wankan NahaTeIn 1882 keerde Kanryo Higashionna op Okinawa terug en opende een dojo tegenover de Shimbu Sha in Tondo Naha Shi. Al spoedig ontstond er grote belangstelling voor de specifieke stijl die Higashionna Sensei beoefende en die kenmerkend zou worden voor de havenstad Naha. De stijl zou dan ook 'Naha Te' worden genoemd, dit ter onderscheiding van 'Shuri Te' en 'Tomari Te'. Shuri en Tomari waren twee plaatsjes dicht in de buurt van Naha. Centraal in de training stond de beoefening van Sanchin. Door de zware training had hij een bijzonder goede conditie gekregen en was erg gespierd. Zodoende kreeg hij als bijnaam 'Gyukei' (als een stier). Als demonstratie van zijn krachtige Sanchin stond hij toe om te proberen om hem uit de Sanchin-stand te duwen of te trekken met behulp van touwen om de enkels, hetgeen altijd zonder succes was. Naha-Te werd een combinatie van het oorspronkelijke Okinawa-Te met de Chinese vormen. Hij veranderde de open-hand Sanchin in een gesloten vuistvorm (een Go-vorm), hetgeen een toenadering tot het door gesloten vuisten gekenmerkte Okinawa-te betekende. De klassieke kata van het Goju Ryu karate-do met hun duidelijke Chinese invloeden zijn, uitgezonderd kata Tensho, allen door Kanryo Higashionna in zijn programma van het Naha-te opgenomen. De belangrijkste leerlingen van Higashionna Sensei waren, Chohatsu (Juhatsu) Kyoda, Gusukama Tsunetaka, Shiroma Motoda, Kenwa Mabuni (grondlegger Shito Ryu) en als topleerling Chojun Miyagi die in 1902 onder leiding van hem zou gaan trainen. Chojun Miyagi is de grondlegger van het Goju Ryu KaraTeDo.Chojun Miyagi Sensei (1888-1953)Chojun Miyagi werd geboren in Naha op 25 april 1888. Miyagi Sensei begon zijn KaraTe-studie op 11 jarige leeftijd onder leiding van Kanryo Higashionna Sensei. Onder toezicht van zijn meester trainde hij vele jaren. In mei 1915 vertrok Miyagi Sensei samen met een goede vriend, Gogenki genaamd, naar Fuzhou in China om de leraar van Kanryo Higashionna te zoeken. Ze bleven een jaar, maar de leraar van Higashionna Sensei vonden zij niet. Kort na hun terugkomst vanuit Fuzhou stierf Master Kanryo Higashionna. Miyagi Sensei had tijdens zijn verblijf in China onder verschillende meesters getraind. Zo introduceerde hij de open hand Kata "Tensho", welke voor wat betreft standen en functie, gelijk is aan Sanchin Kata. Letterlijk betekent TenSho, draaien, roteren van de handpalm, maar ook de achterkant van de pols wordt gebruikt om te blokkeren en te slaan. Tevens introduceerde hij de Kata GekiSai Dai Ichi en GekiSai Dai Ni, met als doel om het KaraTe onder jonge schoolkinderen te populariseren. Miyagi Sensei hechtte grote waarde aan SanChin-training, hij zei: "Als men SanChin zijn leven lang zou trainen, er geen reden zou zijn om nog iets anders te leren". Hij veranderde de ademhaling in het Sanchin Kata van snel inademen, snel uitademen naar een langzame diepe inademing, langzame complete uitademing. In 1929 werd tijdens een KaraTe demonstratie in Japan, onder auspiciën van de 'Dai Nippon Butokukai', aan Jinan Shinzato (Miyagi's beste leerling) gevraagd welke stijl hij vertegenwoordigde. Aangezien Miyagi Sensei zelf niet bij deze demonstratie aanwezig kon zijn, werd Shinzato voor een moeilijke keuze geplaatst. Shinzato dacht dat zonder stijlnaam het aanzien van de krijgskunst geschaad zou kunnen worden. Bij zijn terugkomst op Okinawa besprak hij dit voorval met Miyagi Sensei. Deze besloot om zijn gevechtskunst een officiële naam te geven, deels om deze zo beter te kunnen verbreiden, maar ook voor een betere samenwerking met andere stijlorganisaties. Chojun Miyagi Sensei besloot de naam 'Goju Ryu' in te voeren, welke hij afleidde van de acht principes van het traditionele 'Kenpo Haku', afkomstig uit een document genaamd “Bubishi”.In 1933 werd de stijl van Chojun Miyagi Sensei officieel geregistreerd als Goju Ryu bij de Dai Nippon Butokukai. Miyagi Sensei heeft veel betekend voor de verbetering van de lesmethodes binnen het KaraTeDo. Hij stond bekend als een man met een warme persoonlijkheid die leefde volgens de principes van de BuDo. Master Miyagi overleed te Okinawa op 8 oktober 1953.Gogen Yamaguchi (1909-1989)Gogen Yamaguchi Sensei, geboren op 20 januari 1909 te Kagoshima, gelegen in het zuidelijk deel van de provincie Kyushu, toonde op jonge leeftijd al grote interesse voor de Japanse martiale kunsten. Gedurende zijn eerste schooljaren trainde hij KenDo. In die periode begon hij met KaratTe onder leiding van Mr. Maruta, een timmerman uit Okinawa. Mr. Maruta, zelf een beoefenaar van Goju Ryu, was geïmponeerd door de jonge Yamaguchi die zeer leergierig was en de wilskracht bezat om hard te trainen. Mr. Maruta leerde hem alles hetgeen hij wist over het Goju. Gedurende zijn rechtenstudie aan de Ritsumeikan universiteit te Kyoto in 1929 vestigde Yamaguchi Sensei zijn eerste KaraTe-club. Al spoedig kreeg zijn DoJo grote bekendheid in de stad vanwege de harde training en krachtige ademhalingsoefeningen. In die tijd trainde men alleen Kata en Yakusoku KumiTe. Het vrij vechten was onmogelijk daar men geen regels kende om de technieken gecontroleerd uit te voeren. Het was Yamaguchi Sensei die tijdens deze periode een systeem ontwikkelde met aangepaste regels ten aanzien van de uit te voeren technieken, waardoor de veiligheid van de beoefenaars gewaarborgd werd tijdens de "vrijere" Jissen KumiTe. Deze fundamentele verandering in het Goju voorzag de leerlingen van een grotere bewegingsvrijheid die kon worden aangepast aan de persoonlijke behoefte van de beoefenaar, met inachtneming van de grondbeginselen. In 1931, op 22 jarige leeftijd, werd Gogen Yamaguchi Sensei voorgesteld aan Chojun Miyagi Sensei. Deze ontmoeting zou van grote betekenis zijn voor de verdere ontwikkeling en levensopvatting van Gogen Yamaguchi Sensei. Uiteindelijk kreeg hij in 1937 van Miyagi Sensei de opdracht om het GojuRyu KaraTeDo als hoofdleraar verder te verbreiden in Japan. In hetzelfde jaar ontving hij de titel "Renshi" van de Dai Nippon Butokukai. In 1939 werd Gogen Yamaguchi Sensei als officier van het Japanse leger naar Mansjoerije gestuurd. Daar bleef hij gedurende de gehele oorlog en nam de gelegenheid te baat om door China te reizen teneinde de verschillende gevechtskunsten te bestuderen. Tegen het einde van de oorlog vielen de Russen Mansjoerije binnen en werd Yamaguchi Sensei gevangen genomen. Tijdens zijn gevangenschap werden hij en zijn medegevangenen gedwongen tot zware arbeid. Velen overleefden deze periode niet, maar Yamaguchi, die, dankzij de vele jaren van hard trainen, zowel fysiek als mentaal in een uitstekende conditie verkeerde, wist zich hierdoor staande te houden. In 1947 keerde hij terug naar Japan. De situatie die hij aantrof in zijn geboorteland stemde hem somber. Hij verwachtte dat de Japanners gezamenlijk zouden samenwerken om het verwoeste land op te bouwen. Maar de mentaliteit van de bevolking was niet meer dezelfde als van voor de oorlog. Hij besloot 'Seppuku' (rituele zelfmoord) te plegen, echter in een uiterste vorm van concentratie hoorde hij een stem, deze fluisterde tot hem: "Stel dat je nu doodgaat, wat moet er dan van je gezin terechtkomen? Ben je vergeten om hard te trainen om zo de wereld te dienen met het verbreiden van de Martial Arts". Na deze openbaring besloot hij hard te gaan trainen en verder door het leven te gaan als een BuDo Master. In 1948 opende hij zijn eerste naoorlogse DoJo en in 1950 richtte hij de 'All Japan KaraTeDo GoJuKai Association' (JKGA) op. Hij stelde alle scholen in Japan hiervan op de hoogte waar GoJu-Ryu onderricht werd. Zeker 30.000 leden reageerden op deze aankondiging. Zij waren verrast maar blij dat Yamaguchi Sensei de oorlog had overleefd. Onder zijn leiderschap groeide het aantal volgelingen zowel in, als buiten Japan sterk. In 1951 ontving hij uit handen van Master Chojun Miyagi de 10e Dan Hanshi. In 1954 werd aan Gogen Yamaguchi Sensei gevraagd zijn medewerking te verlenen aan de totstandkoming van een nationale Japanse KaraTeDo bond, om zo de samenwerking tussen de verschillende stijlorganisaties te bevorderen. Pas in oktober 1964 zou deze organisatie gestalte krijgen onder de naam "Federation of All Japan KaraTeDo Organisations" (FAJKO), Nu heet deze 'Japan KaraTeDo Federation' (JKF). Doordat het aantal beoefenaars van Goju Ryu KaraTeDo buiten Japan sterk toenam, richtte Gogen Yamaguchi Sensei in 1965 de "International KaraTeDo Gojukai Association" (IKGA) op.Ook startte hij met een KaraTeDo college, met als doelstelling om enerzijds het opleiden van goed gekwalificeerde leraren te waarborgen, zeker nodig buiten Japan, anderzijds dat de studenten onderricht kregen van Meesters uit de verschillende stijlorganisaties, waaronder ook KoBuJutsu. Hij voegde aan het technisch curriculum de TaiKyoku Kata toe. Gogen Yamaguchi Sensei werd ook wel de "Kat" genoemd, dit om zijn gracieuze manier van bewegen en vanwege zijn favoriete gevechtsstand, "NekoAshi Dachi". Hij combineerde zijn religie, ShinTo, met yoga en KaraTe training. Door zijn jarenlange ervaring was hij ervan overtuigd dat lichaam en geest onlosmakelijk met elkaar in relatie staan en dat door een correcte ademhaling en concentratie de ware betekenis van de BudDo Arts beter begrepen kan worden. Dit is dan ook 1 van de redenen waarom binnen het systeem van GoJuKai KaraTeDo de diverse ademhalingsmethoden, "Ibuki No Ho", zo'n belangrijke plaats innemen. Door de voorzitter van de "Kokusai Budo Renmei" kreeg hij als eerste Japanner de titel "Shihan". Tevens ontving hij in 1969 voor zijn inzet ten aanzien van de verbreiding van KaraTe en de doelstelling die hij voor ogen had om zo jonge mensen van verschillende culturen tot elkaar te brengen, de keizerlijke onderscheiding genaamd "Ranjuho-sho". Gogen Yamaguchi Sensei was tijdens zijn leven al een legende, een Grootmeester die beide aspecten van het Goju Ryu KaraTeDo in harmonie heeft gebracht. Gogen Yamaguchi overleed op 20 mei 1989 te Tokyo op 80 jarige leeftijd. Het bestuur van de JKGA heeft besloten om hem de ere titel "Kensei" (heilige van de Martial Arts) te geven en dat hij voortaan met 'Kaiso' (grondlegger van de organisatie) aangesproken dient te worden.ESSENTIE VAN GOJU RYU KARATE DOGoJu ontleent zijn naam aan een oud Chinees boek over martiale kunsten, 'Bubishi' genaamd. GoJu verwijst naar de samenwerking tussen 'Go' (onbuigzaamheid of kracht) en 'Ju' (buigzaam of meegaand). Hierin schuilt de essentie van GoJu Ryu KaraTeDo. 2 Fundamentele vormen zijn 'SanChin' en 'TenSho', welke binnen het systeem Go & Ju vertegenwoordigen.Als je 'SanChin' ziet zul je bemerken dat elke spier in het lichaam is aangespannen, concentratie is optimaal en de vorm straalt tevens gevechtsspirit uit. Dit zijn de karakteristieke kenmerken van 'Go'. TenSho daarentegen heeft weliswaar dezelfde eigenschappen, doch de concentratie richt zich meer op de langzame roterende bewegingen van de hand, waarin zich dan ook een enorme spanning ontwikkeld, dit is 'Ju'. Veranderen van 'Go' naar 'Ju' en van 'Ju' naar 'Go' moet op een natuurlijke, ongedwongen manier plaatsvinden. Indien je dit bewegingspatroon afstemt op die van je tegenstander zul je bemerken dat deze overeenkomsten vertoond met de filosofie van 'Zen'.In de praktijk wil dit zeggen dat je een krachtige (Go) aanval, met 'Ju' moet beantwoorden, als hij je confronteert met een zwakke aanval, ontmoet hem dan met 'Go'. In beide gevallen zul je de kracht van je tegenstander ten eigen voordelen benutten en zo overwinnen.Dit uitgangspunt, opgesloten in de 'GoJu Ryu', is duidelijk waarneembaar in zowel 'SanChin' als 'TenSho'. Ademhaling, geest en lichaam zijn onlosmakend met elkaar verbonden, daarom worden naast de externe / fysieke, Go, rekkings en versterkende oefeningen, tevens de interne, Ju, geconcentreerde ademhalingstechnieken beoefend, welke vooral dienen ter versterking van de interne organen. GoJu dankt zijn naam dan ook aan de specifieke training van zowel externe, hard (Go) technieken als ook de training van interne, zacht (Ju) gezondheidsbevorderende trainingsmethoden.

Goju Ryu KaraTeDo heeft de intentie een methode c.q. weg (Do) te zijn welke een harmonieuze ontwikkeling van lichaam en geest beoogt en bovendien aanzet om moed, zelfvertrouwen, zelfbeheersing, controle en doorzettingsvermogen te cultiveren.Evenals de eeuwigdurende ontwikkeling in het heelal, waarin we de harmonie tussen 'Go' (negatief) en 'Ju' (positief) terugvinden, zo moet de ontplooiing van Goju Ryu KaraTeDo zich eindeloos voortzetten door continue training van deze gracieuze vechtkunst met als doelstelling, 'zelfrealisatie', welke een levenlang leren stimuleert.Het is begrijpelijk dat de Japanners deze vechtwijze verder zouden ontwikkelen en het een eigen Japanse stijl wilde geven. De ontwikkeling van de eigen stijl bracht met zich mee, dat er een eigen karakter moest worden ontwikkeld waarin "Kara" dat immers Chinees was, vervangen werd door een karakter dat "leeg" of "jezelf verliezen teneinde gemoedsrust te verkrijgen" betekende.De leer van het GoJu Kai KaraTe Do:- Kihon- Kihon Yakusoku kumiTe- Yakusoku Ippon KumiTe (Tenshin, Sabaki)- Kata Bunkai KumiTe- Jiyu KumiTe- Kata: Taikyoku -Jodan I & II, -Chudan I & II, -Gedan I & II, Taikyoku -Kake Uke I & II, -Mawashi Uke I & II Gekisai Dai -Ichi & -Ni Saifa SanChin SeinChin SanSeiRu TenSho Seipai Shisochin Seisan Kururufa SuparinpeiHohan Soken (1889 - 1982)Hohan Soken geboren Gaja, Nishihara, waar zijn vader vanuit Tera, Shuri naar toe gegaan was om boer te worden.Hohan Soken leerde op 13 jarige leeftijd KaraTe van zijn oom Nabe Matsumura, kleinzoon en leerling van Sokon Matsumura. Ondanks Nabe Matsumura's Shizoku-achtergrond, moest hij in zijn levensonderhoud voerzien als riksjadrager, zoals zovelen uit zijn sociale klasse toen deden. Tevens werd hij werd hij aangesteld om het dorp Gaja en het omringende akkerland te beschermen tegen dieven en stropers.Van Nabe leerde hij op 23 jarige leeftijd Hakutsuru of "witte kraanvogel". Dit Kata bevatte nog veel van de oude geheimen zoals het werken met Ki (het uit China afkomstige Qi) en ademhaling. Dit Kata zou Hohan Soken vaak gelopen hebben op een balk van 30 cm over de visvijver. Veel van de balletachtige bewegingen van de Kata worden gedaan op de bal van de voet met armen die vanaf de elleboog zijdelings geslagen worden om de uitslaande vleugels van de kraanvogel te imiteren.De ademhaling is een belangrijk aspect van Hakutsuru en ontwikkelt Bu no ChiKara (martiale kracht of zware vuist genaamd), die niet met het oog kan wordwaargenomen en die totaal verschillend is van normale spierkracht, het is een zachte kracht die zich verzamelt in de Seiken Tanden (een punt 2 duim onder de navel) en die wordt geleid door de geest.Soken leerde ook verschillende wapens, zoals: Sai, Kama, Kusarikama, Tunfa, Surujin, Nunchaku en de Kun.Vanwege de altijd aanwezige werkeloosheid op Okinawa, emigreerde Soken in 1920 naar Argentinië waar hij las landarbeider werkte. Hij keerde in 1952 terug naar Okinawa en begon KaraTe te geven. Hij noemde zijn stijl Matsumura Seito Shorin Ryu.In tegenstelling tot GoJu Ryu wat volgens Soken "te hard" en schadelijk voor kinderen is", is Shorin Ryu een natuurlijke stijl die aangepast aan de individuele eigenschappen van de leerlingen onderwezen wordt. Het Shorin Ryu heeft veel grepen en bevrijdingstechnieken waarbij de duim gebruikt wordt om druk uit te oefenen op drukpunten. Deze technieken worden oorspronkelijk in het geheim onderwezen en zijn niet in de standaard Bunkai van de KaraTe Kata te zien, wat de indruk geeft dat ze afkomstig zijn uit het Okinawan Te. Een basisregel is 'een zwakke tegenstander stevig en een sterke tegenstander licht vast te pakken'.De naam KyuSho Jitsu werd binnen het KaraTe voor het eerst gebruikt door Hohan Soken en betekent in het Japans "one second fight". Of het gevecht beëindigen in één seconde. Het toevoegsel "Jitsu" in het Japans betekent "discipline, vaardigheid" Het is een aanvullend aspect van krijgskunsten waarbij gebruik gemaakt wordt van vitale of gevoelige punten op het lichaam om een tegenstander hetzij geheel, hetzij gedeeltelijk uit te schakelen. KyuSho Jitsu maakt gebruik van dezelfde theorie als van de acupunctuur, die stelt dat als je de energie doorstroming door de meridianen beïnvloedt, dit de algemene of specifieke toestand van het lichaam beïnvloedt.In de tijd van Hohan Soken konden KaraTeKa met toestemming van hun leraar andere meesters bezoeken om hun specialiteiten te leren. Tegenwoordig worden leerlingen aangemoedigd om slechts 1 stijl te leren. Het gevolg is te weinig blikverruiming bij het trainen, hetgeen uiteindelijk kan leiden tot een volledige stagnatie van de vechtkunst. Aldus Hohan Soken.

http://karada-kokoro-do.blogspot.com/2011/06/activiteiten.html http://www.youtube.com/user/KaradaKokoroDo https://www.facebook.com/group.php?gid=110242638999363&ref=ts http://sake-sportclub.hyves.nl/

Om alle inhoud te kunnen zien hebt u de actuele versie van Adobe Flash Player nodig.